In Homerus' Odyssee (Boek 12) zijn Sirenen hybride wezens — vrouwenhoofden, vogellichamen — wier onweerlegbaar gezang zeelieden lokt tot schipbreuk op rotsachtige kusten.
Diegenen die het lied horen worden gebetoverd, sturen naar het eiland en komen om — verdronken of gesmeerd op rotsen. Het eiland van de Sirenen is een kerkhof van gebleekte botten en verrotte rompjes.
Voorgewaarschuwd door Circe, beveelt Odysseus zijn bemanning hun oren te verstoppen met bijenwas en hem te binden aan de mast. Hij hoort het lied — dat kennis van alle dingen belooft ("Wij weten alle pijnen die Griekers en Trojanen leden op de wijdte van Troje...") — maar kan niet handelen. Het schip passeert. De Sirenen, gefaald, werpen zich in de zee (volgens sommige versies).
"Sirenengezang" = elke verleidelijke gevaar. Sirenen verschijnen in kunst (Waterhouse, Draper), literatuur (Kafka's "Stilte van de Sirenen"), film (O Brother, Where Art Thou?), psychologie (Sirene-effect = aandachtsgreep). Het mythos duurt omdat het gevaar — schoonheid die doodt — tijdloos is.