Dame Joan Sutherland's hoogste gedocumenteerde noot is een hoog E-bemol (E♭6) in de Waanzinnige Scène van Donizetti's Lucia di Lammermoor (Act 2, Scene 2). Deze noot zit aan het extreme bovenste einde van het sopraanregister en toont haar legendarische coloratuur-behendigheid en ademcontrole.
De Waanzinnige Scène is de ultieme test voor een coloratuur-sopraan—uitgebreide cadenza, stratospherische hoogtes, vluchtige runs. Sutherland's E♭6 was niet zomaar een noot; het was een statement van vocale suprematie. Haar opname van deze scène (1959, 1971) blijft de referentie.