De jaren 60 zagen een fascinerende trend: grote artiesten die hun achternamen lieten vallen, onmiddellijk herkenbaar door een enkel woord. Dit "mononiem" fenomeen was vooral uitgesproken bij vrouwelijke sterren, hoewel mannelijke artiesten het ook omarmden.
Mannelijke artiesten gingen ook single-name – Bob (Dylan), Frank (Sinatra), Dean (Martin), Johnny (Cash), Roy (Orbison), Buddy (Holly), Jerry (Lee Lewis), Little Richard – maar de trend droeg bijzondere culturele gewicht voor vrouwen in een tijdperk waarin vrouwelijke artiesten vochten om erkenning in een mannelijk gedomineerde industrie. Een enkele naam werd een merk, een verklaring van aanwezigheid: Ik ben genoeg.