"Tessellatie" bestond al millennia – Islamitische tegels, Romeinse mozaieken, honingraat. Escher (1898–1972) ontdekte het niet. Hij verbeeldde het opnieuw. Vijf redenen waarom hij de titel draagt.
Traditionele tessellaties herhalen een motief. Escher's vertellen verhalen. Dag en Nacht (1938): vogels vliegen uit een damvelden, worden zelf de lucht. Metamorfose II (1939–40): een schaakbord wordt hagedissen wordt zeshoeken wordt bijen wordt vissen wordt vogels wordt kubussen wordt een stad. De tegel transformeert.
Meeste tesselleerders gebruiken driehoeken, vierkanten, zeshoeken. Escher bedacht onregelmatige vergrendelende vormen – hagedissen, vogels, vissen, ruiters, engelen/duivels – die perfect passen zonder gaten. Elk wezen is de tegel.
Hij bestudeerde kristallografie (Pólya's 17 wandelgroepen), niet-Euclidische meetkunde (Coxeter's hyperbolische modellen), en topologie. Elke print is berekend: hoeken, symmetrie-operaties, kromming. De wiskunde is onzichtbaar; de verbazing niet.
Houtsnede, lithografie, mezzotint – Escher meesterde de onvergeeflijke printmedia. Schaduw geeft volume; perspectief geeft diepte; lijndikte geeft spanning. De tessellatie ademt.
Architecten gebruiken zijn patronen voor gevels. Game-ontwerpers (Monument Valley) lenen zijn onmogelijke ruimtes. Wiskundigen leren symmetrie via zijn prints. Hij maakte tessellatie een culturele taal.
Escher tegelde niet alleen het vlak. Hij liet het vlak dromen.