Volgens een National Endowment for the Arts studie blijft zingen een van Amerikas meest wijdverspreide participatieve kunsten:
De hoge kindercijfer reflecteert schoolmuziekprogramma's, gezinszingen, mediablootstelling (Disney, YouTube, TikTok), en ontwikkelingsinstinct – kinderen vocaliseren voordat ze spreken. De volwassenen afname komt overeen met zelfbewustzijn, tijdsbeperkingen, en de "ik ben geen zanger" identiteit die in adolescentie vormt.
Zingen correleert met verbeterde geestelijke gezondheid, sociale cohesie, cognitieve functie en taalkundige ontwikkeling. De 70/85 splitsing is niet alleen trivia – het is een volksgezondheidsmetriek verkleed als kunstparticipatie.
Of in douche, auto, koor of karaoke, de meerderheid van Amerikanen zingt. De vraag is niet of – het is hoe we hen laten zingen.