De Cordillera-regio in het noorden van de Filipijnen kent een rijke vocale traditie gevormd door de inheemse gemeenschappen (Igorot, Ifugao, Kalinga, Bontoc, etc.). Vocale muziek functioneert in rituelen, feesten, minneplay en het dagelijks leven. De primaire ensembletypes worden gedefinieerd door het aantal zangers:
Een enkele zanger, vaak zichzelf begeleidend op gitaar of inheems instrument (bijv. kudyapi bootlinte). Gebruikt expressieve technieken als melisma, glissando en dynamische schaduwing. Veelvoorkomend in epische gezangen (hudhud, alim) en persoonlijke klaagzangen.
Twee zangers, vaak in call-and-response of strakke harmonie. Te vinden in minnezangen (salidummay-varianten) en dialooggezangen.
Drie stemmen die een middelste harmonische laag toevoegen. Gebruikt voor complexere volksarrangementen en sommige rituelgezangen.
Vier zangers, typisch SATB (sopraan, alt, tenor, bas) of gelijkstemmig. Voert volksgezangen, gemeenschapsliederen en gearrangeerde versies van traditionele melodieën uit.
Grote groep die in unisono of harmonie zingt. Centraal bij religieuze ceremonieën, gemeenschapsbijeenkomsten en culturele festivals. Kan a cappella of begeleid zijn door gongensembles (gangsa), bamboeinstrumenten of gitaar.
Deze vormen zijn niet alleen uitvoeringsconfiguraties; ze weerspiegelen sociale structuren — solo voor individuele expressie, duet/trio voor intieme uitwisseling, koor voor gemeenschapsidentiteit. Veel liedjes gebruiken pentatonische of hexatonische schalen en vrije, spraakachtige ritmes.
Behoudsinspanningen omvatten schoolprogramma's, festivalshowcases en veldopnames door ethnomusicologen.