Kinderen's muzikale levens tijdens WOII weerspiegelden de zwaarte van de tijd – patriotische plicht, oorlogsangst, en de koppige aanhouding van kinderlijke vreugde.
"God Bless America," "The Star-Spangled Banner," "America the Beautiful," "My Country 'Tis of Thee" – gezongen in scholen, bijeenkomens, woonkamers.
"You'll Never Know," "My Blue Heaven," "Don't Sit Under the Apple Tree," "In the Mood" – swing-hits die normaliteit booden.
"The Teddy Bears' Picnic," "The Itsy Bitsy Spider," "This Old Man," "Twinkle, Twinkle, Little Star" – de mondelinge traditie bleef bestaan ongeacht de oorlog.
"Over There" (WOI-overname), "Keep the Home Fires Burning," "We'll Meet Again" (Vera Lynn), "When Johnny Comes Marching Home" – deze versterkten morale en gaven kinderen een kader voor hoop. "We'll Meet Again" werd vooral een himnus van scheiding en beloofde hereniging.
Muziek diende als zowel emotionele pantser als culturele lijm – lerde veerkracht door melodie.