Britney voerde "(I Can't Get No) Satisfaction" op tijdens de controversiële 2000 VMA-duet met Justin Timberlake.
Britney's uitvoering – in een doorzichtige, kristalkruis-geornamenteerde outfit, met provocatieve dansbewegingen – schokte conservatieve kijkers en domineerde mediaweken lang. Het nummer, oorspronkelijk van The Rolling Stones (1965), kreeg een jonge, seksuele interpretatie die haar imago van "pop-prinses" naar "provocatieve ster" verschuifde. Timberlake's gastoptreden voegde brandstof toe aan de romantische geruchten. Het moment wordt vaak geciteerd als een keerpunt in popcultuur en seksuele politics in mainstream media.