De elementen van de tragedie stammen uit de Griekse tragedie. In de Griekse tragedie vormen verschillende componenten het dramatische werk. Zangers en acteurs combineren dans en theatraliteit tot een compleet dramwerk dat de kunsten verenigt. Historisch omringden toeschouwers het toneel en zaten op kussens om de tragedie te ontvouwen.
Volgens Aristoteles is tragedie de "namaking van een handeling" in lijn met "de wet van waarschijnlijkheid of noodzaak". Hij wijst erop dat een tragedie een situatie *uitspelt* in plaats van te vertellen. In een komedie lost alles zich op, en ondanks de term, hoeft de handeling niet grappig te zijn. Een tragedie omvat de val van een machtige figuur die essentieel een goed mens is, met wie het publiek meeleeft, die een beslissing neemt – meestal uit overmoed (hubris) – die tot zijn ondergang leidt.
De prolog stelt de toon voor het hele stuk. Geen zang, maar een monoloog (één personage). Stemming, voortekeningen en historie. Meestal niet lang.
Overgang tussen prolog en eerste episode. Koor zingt in marsritme, acteurs treden van de zijkant toe aan het orkest. In de Griekse tragedie is het orkest niet wat het nu is: een cirkelvormig speelvlak waar acteurs het stuk uitvoerden. Na intrede: koor en acteurs geplaatst aan rechter- en linkerkant van het orkest, tussen publiek en toneel.
Na de parados volgt de episode: monoloog of dialoog tussen acteurs, soms met tussengezangen. Daarna een korte stasimon: koor zingt een lied voluit zonder gesproken tekst, en danst. Een tragedie heeft een eerste, tweede en derde set van episodes en stasimons, voor de exodus.
Vergelijkbaar met een episode: mix van zang, monologen, dialogen. Maar de exodus finaliseert het stuk en lost de tragedie op. Letterlijk "uitscène". Altijd de conclusie. Sommige eindigen met een morele les, andere met een blik op toekomstige gevolgen van de gebeurtenissen.