Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Overig theater

Het doel van komedi en tragedie in het Griekse drama

Tussen 600 en 300 v.Chr. gaf Griekenland de wereld de fundamenten voor wat we vandaag overal in film, theater en televisie zien. Sommige auteurs zeggen dat vroege liederen en ritussen voor Dionysus uitgegroeid zijn tot uitgebreide toneelstukken van toneelschrijvers wiens plots gericht waren op de tragedies die koningen en goden troffen, of de opkomst van lagere klassen tot betere uitkomsten door komedies. Niet alle tragedie is tragisch en niet alle komedi is grappig. Maar de algehele doelen in alle drama voldeden doorgaans de later door Aristoteles vastgelegde regels voor eenheid: actie, plaats en tijd.

Korte geschiedenis

Aristophanes, Aeschylus, Sophocles en Euripides zijn de genoemde auteurs van Griekse werken, nadat Thespis lang daarvoor de essentie van het leven in Griekenland had vastgelegd. Personages konden gewone mensen of goden zijn, helden of dorpsgenoten; de altijd aanwezige Griekse Koor ankerde alle verhalens met de één-stemmige „zang” van de draad, of uitleg over een gegeven situatie of plot-element. Belangrijk was het verhaal, de doorloop door gebeurtenissen, die de protagonist omhoog of omlaag bracht op de schaal van hoogtes en dieptes die hij moest confronteren met zijn „demonen”, of intern of extern. Ego, illusie, ijdelheid, zuivering en verlies werden tegengewogen door klownerie en festiviteit in de dramatische vormen die we als komedi en drama kennen. Naarmate de vormen evolueerden, vormden publiek en critici het succes van elk stuk. Veel van de grootste werken worden nog steeds wereldwijd opgevoerd in moderne theaters en Griekse of Griekse-stijl amphitheaters.

Tragedie

Er zijn veel „kampen” en theorieën over doel en wortels van Griekse tragedie. Als je ze allemaal leest, haal je waarschijnlijk verschillende dingen eruit: tragische wortels in Homer's „Ilias” en „Odyssee”; de relatie van personages tot hun eingebildde plek in de wereld; filosofieën over leven, dood en hiernamaals; controle- en machtstrijden; hoe lijding te vermijden of op te lossen door wijze keuzes. In drie van Sophocles' werken lijden de titelpersonages Antigone, Oedipus en Electra zwaar op ego-niveau, of leren ze „een levensles” te laat. In Euripides' „Medea” neemt de hoofdpersoon vreselijke beslissingen, gegrond op jaloezie verward met liefde en geworteld in vrees. In „De Perzen” toont Aeschylus de kern van tirannie, hoewel het Grieken misschien met trots vulde. Religieuze thema's, theologieën, dualisme en de strijd tussen mens en mens of mens en ideologie zijn doorveefd in veel tragische werken. Toneelschrijvers mochten ulterieure wijsheid of mysterieuze leringen als subtiele masker hebben, maar entertainment en prijzen winnen leken duidelijkere redenen voor het schrijven van het perfecte tragische stuk.

Komedi

Aristophanes schreef ongeveer 40 komedies, die meestal omgingen met politieke en maatschappelijke kwesties van de dag op een wat ruwe en spotterende manier. Onvergetelijke werken zijn „De Kikkers”, „De Ridders”, „De Wolken”, „De Wespjes”. In „De Vogels” worden fantasievlokken aangemoedigd een nieuwe hemelse stad te bouwen. In „Lysistrata” snijden vrouwen, zat van de oorlog, seksuele ontspanning met hun partners af. Sociaal, politiek of anders, de humor van de situaties onder goden en wezens, mannen en vrouwen maakte licht van wat anders verwarrend of onhoudbare levenssituaties zou zijn. Later kwam Menander, met meer dan 100 komedies gericht op het Athense dagelijks leven. De gemiddelde Athenees kon zich hierin herkennen, wat zijn dagelijkse ongemak verlichtte door een komedi te genieten.

Doel

De diverse doelen van expressie van deze oude toneelschrijvers variëren in detail en graad. Som zijn subtiel, anderen duidelijk in dialogen, koorzangen, poëzie en woordkeuzes. Grappige visuele concepten gepaard met kouterige discoursen dienen om de harten en geesten van het publiek te verlichten. Dat Iris, godin van de regenboog, „instort” in een scène in „De Vogels” gaf ons het deus ex machina-voorbeeld („god uit de machine”), een plotdevice gebruikt in een aantal van deze stukken waarbij een onoplosbaar probleem wordt opgelost of veranderd door iemand of iets onverwachts.

De tragedies kunnen een hoger doel hebben, direct of indirect, als deze verhalens nuttige hulpmiddelen zijn voor instructie over gepast gedrag en de gevolgen van wat er gebeurt als men niet „goed doet” of een fout maakt in directe tegenstelling tot wat meer in lijn is met gemeenschappelijke (of godsdienstige) goedkeuring. Bovenop eenvoudige moraliteitskwesties bieden de complexe personages van hoge koningen, goden, enz. ook middelen voor reflectie, onderscheidingsvermogen en herziening van perceptie.

Tragedie geeft ons iets om over na te denken; komedi iets meer gericht op ontspanning en vrijheid, dingen licht te houden. Men zou kunnen argumenteren dat komedi een geheim wapen is voor verlichting.

Poetica

Aristoteles' grote werk „Poetica” werd in 350 v.Chr. geschreven en wordt nog steeds bestudeerd door geleerden en studenten van kunst en filosofie. Thespis, Homer, Aristoteles en alle grote toneelschrijvers van Griekenland gaven ons meer dan eenvoudig lied en poëzie. Ze gaven ons verhaal. De mensheid heeft verhaal nodig als manier om te onthouden, om een scheen van bestaan levend te houden, om te relateren en te reflecteren, om te leren en om een tijdloos deel te voelen van het grotere mysterie van het leven. Leven zonder verhaal, in gedichten, stukken, romans en films, zou behoorlijk saai zijn. En de Grieken waren de eersten die dat herkenden, toegewijd aan het delen van de poetica van het leven.

Overig theater

Related Categories