Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Overig theater

Informatie over Griekse Theater

Het theater van het oude Griekenland bloeide van ongeveer 500 v.Chr. tot ongeveer 200 v.Chr., vormend een belangrijke fundament van de Westerse cultuur en bevestigend Grieks kunstenaarschap. Modern theater schuldt er veel aan, maar de specificaties van Griekse theater verschillen aanzienlijk van wat we op een hedendaags podium zien.

Geschiedenis

De oorsprong van Griekse theater is gehuld in mysterie, maar het begon waarschijnlijk als een vorm van godsdienstige aanbidding. In Athene tijdens de zesde eeuw v.Chr. was theater onderdeel van de rituelen ter ere van de god Dionysus. Weeklange festivals elke lente zouden dansen, gezangen, openbaar drinken, en orgies omvatten, alsook godsdienstige gezangen. Die gezangen evolveerden langzaam naar geformaliseerde dramaworden.

Theaters

Griekse toneelstukken werden meestal uitgevoerd in openluchtamphitheaters, aangepast van openbare parken en stadspleinen. Het hoofdpodium was rond, met verhoogde zitplaatsen gerangschikt in een halve cirkel, langzaam oplopend van het podium af. Een skene (of tent) stond achter het podium, waardoor acteurs het podium konden betreden en verlaten; ze konden ook op het dak van de skene verschijnen bij het vertonen van goden of vergelijkbare 'verheven' personages.

Maskers en Rollen

Griekse toneelstukken gebruikten doorgaans drie acteurs, samen met een koor, dat fungeerde als waarnemers en commentators op het drama. De acteurs droegen maskers die hun gehele gezichten bedekten, zodat ze meerdere rollen in het drama konden opnemen in stukken met meer dan drie personages. De maskers hadden overdreven kenmerken - waardoor veraf staande publiek de emoties van de personages beter kon begrijpen - en vergrote gaten rond de monden om de acteurs duidelijk te laten spreken.

Genres

Oude Griekse toneelstukken waren verdeeld in twee basisgenres - tragedie en komedie. De eerste behandelde menselijk lijdens en de dwaasheid van het leven, met personages die een slecht einde kwamen (vaak door hun eigen fouten). De laatste behandelde de vreugdes en gelukkige gelegenheden in het leven. Tragedie dukte eerst op - ergens in de zesde eeuw v.Chr. - met komedie die in het midden van de vijfde eeuw ontstond. De drie grote tragedieschrijvers waren Aeschylus, Sophocles, en Euripides; de grote komische toneelschrijver was Aristophanes. Veel van hun werken zijn nu verloren, maar degenen die overlevenden rangschikken onder de glorie van de oude literatuur. De twee genres leverden de komedie- en tragediemaskers, die vandaag de dag dienen als universeel symbool voor theater.

Structuur

Griekse toneelstukken begonnen met een prolog, waarin één karakter tot het publiek sprak en het drama opzette. Dat werd gevolgd door een parados, waarin het koor verscheen en zong of danste. De eerste akt zou volgen, dan een stasimon, waarin de acteurs vertrokken en het koor terugkeerde voor meer zingen of zingen. Verdereakten zouden plaatsvinden, elk gevolgd door een stasimon, tot de finale of exodos. Tijdens de exodos zong het koor een laatste lied, bedoeld om de primaire 'les' van het stuk over te dragen.

Overig theater

Related Categories