Schaduwpoppen hebben een lange geschiedenis in China, India, Turkije en Java, en als een populaire vorm van entertainment voor zowel kinderen als volwassenen in veel landen over de hele wereld. Een schaduwpop is een uitgeknipte figuur die tussen een lichtbron en een doorschijnend scherm gehouden wordt. Doorschijnende kleur wordt soms geïntroduceerd in de uitgeknipte vormen om een andere look te geven en verschillende effecten kunnen bereikt worden door zowel de pop als de lichtbron te bewegen. Een getalenteerde poppenspeler kan de figuren laten lopen, dansen, vechten, knikken en lachen.
Chinese legenden stellen dat de eerste schaduwpop meer dan 2.000 jaar geleden gemaakt werd om Keizer Wu van de Han-dynastie te verteren. Hij was diep bedroefd door de dood van zijn favoriete bijvrouw, en verloor interesse in zijn rijk. Een minister, de schaduwen zag die gegooid werden door poppen terwijl kinderen speelden, had het idee om een poppenbeeld van de overleden vrouw te creëren en een schaduwspel te maken om de Keizer op te vrolijken. Schaduwpoppenspel was erg populair tijdens de Tang en Song-dynastieën in veel delen van China.
De oorsprong van schaduwpoppen in India wordt toegeschreven aan de goden, en de stukken vinden meestal plaats buiten tempels van Shiva, de beschermheer van poppen. Legenden vertellen dat Shiva en zijn godin Parvati op een dag de winkel van een speelgoedmaker bezochten die enkele houten poppen met gewrichten had gemaakt. Parvati, betoverd door de poppen, vroeg Shiva om geesten in de poppen te laten so zij konden dansen. De speelgoedmaker, kijkend vanaf achter een scherm, zag alleen schaduwen en kreeg het idee om schaduwpoppen te creëren.
Turkse schaduwpoppen waren altijd komisch en satirisch. De hoofpersonages zijn Karagöz en Hacivat. De twee twisten altijd, maar de inheemse scherpte van Karagöz triomfeert altijd over het boekenleer van Hacivat. De twee waren werklieden in de tijd van de Ottomaanse Keizer, Orhan I. Hun bikkels werden gezegd hun medewerkers te verteren, maar vertraagden de bouw van een belangrijke moskee in de hoofdstad Bursa. Geëxecuteerd voor het vertragen van het werk, werden de twee volkshelden, en "teruggebracht tot het leven" in de vorm van schaduwpoppen. In de 19e eeuw migreerde Karagöz naar Griekenland en werd Karagiozis, een arme gekke Griek die mischievieuze en ruwe manieren gebruikt om geld te vinden en zijn familie te voeden.
Java heeft drie typen poppen, alle met het woord Wayang in hun naam. Wayang betekent letterlijk "schaduw," maar verwijst naar alle typen poppentheater. De schaduwpoppen van Indonesië zijn Wayang kulit: lerenschaduwpoppen gebruikt om Indonesische versies van de Indiase Hindoe-epos uit te voeren. Schaduwpoppen kunnen uit India gekomen zijn met handelaren en priesters die ze gebruikten om de Hindoegeloof uitleggen; poppentheater was echter al in de 1e eeuw n.Chr. in de koninklijke hoven gevestigd.
De poppen zelf hebben gewrichte ledematen en kunnen gemaakt worden uit uitgeknipte papier, dun houtfurnier, of de huid van een kameel of een waterbuffel. Wanneer ze van huid gemaakt zijn, wordt deze gewerkt tot het halfdoorzichtig is; dan wordt het gekleurd, wat resulteert in kleurrijke projecties. De lamp voor projectie was typisch een olielamp, hoewel vaak elektriciteit gebruikt wordt in hedendaagse optredens. Beelden worden geprojecteerd op een wit doek of zijden scherm van achteren, zodat het publiek de poppenspeler niet ziet.