In 1642 beval het Parlement – gedomineerd door puritanen die theater als "onzedelijk" en afgodend zagen – de sluiting van alle schouwburgen. Gedurende 18 jaar zwijgde het Interregnum het publieke podium:
Met de Restauratie (1660) gaf Charles II koninklijke patenten aan twee compagnieën: de King's Company (Thomas Killigrew) en de Duke's Company (William Davenant). Nieuwe schouwburgen – Drury Lane (1663) en Dorset Garden (1671) – openden met prosceniumbogen, verplaatsbare decors, en voor het eerst actrices op het podium. Schrijvers als Dryden, Wycherley, Etherege en Congreve introduceerden de Restauratiekomedie – scherpzinnig, seksueel, politiek scherp.
Het Interregnum was een breuk, geen uitwissing. De theaterdrang overleefde ondergronds; de Restauratie ontketende het in nieuwe vormen.