De geschiedenis van theater is, deels, een geschiedenis van scenische ambitie. Van de stenen skene van Athene tot de hydraulische podia van Broadway, hebben ontwerpers constant de grens geduwd van wat gebouwd kan worden om het verhaal te dienen.
Oudheid: Griekse en Romeinse theaters gebruikten massale, meerniveau permanente façades (paleizen, tempels) als architecturale ruggengraat voor mythologische verhalen.
Middeleeuwen: Mysterie- en moraliteitsspellen transformeerden plein in cosmologieën – gelijktijdige mansion die Hemel, Hel, en Aarde vertegenwoordigden.
Renaissance: Italiaanse commedia dell'arte en Engels Elizabethaanse theater introduceerden perspectiefdecor en verplaatsbare flats, creërend illusione diepgang.
18e–19e Eeuw: Frans hofopera codificerde grandezza. Richard Wagner eiste later een theater (Bayreuth) specifiek gebouwd voor zijn scenische verbeelding – draken, Rijnrivieren, brandende hallen.
20e–21e Eeuw: Brechts kale steiger, Andrew Lloyd Webbers kandelaars en helikopters, John Adams' nucleaire flitsen – decor werd conceptueel, kinetisch, en multimedial.
Uitgebreide decors doen meer dan decoreren. Ze fabriceren realisme, vormgeven sfeer, coderen thema, en leveren de viscerale ontzag die alleen live spectakel kan bieden.