De Globe Theatre (1599–1613, herbouwd 1614–1642) was geen elitair salon maar een sociale microcosmos. De gelaagde prijsstructuur creëerde een verticaal gestratificeerd publiek dat de Elizabethaanse en Jacobijnse hiërarchies weerspiegelde – en soms omkeerde.
Leerlingen, arbeiders, dienaren, zeelieden, winkeliers. Ze stonden twee tot drie uur, aten, droegen, praatten, scheldden en verlichtten zich. Hun nabijheid aan de voorste podium maakte de ervaring viscerale en participatief – ze waren het weer van het spel.
Kooplieden, klerken, ambachtslieden, mindere adel. Overdekte zitplaatsen, betere zichtlijnen, enige bescherming tegen regen. Het stevig midden van de Londense samenleving.
Adel, juristen, geleerden, welvarende burgers. Gestoelde zetels, zichtbaarheid, en de cruciale statusvertoning. Hier waren zien en gezien worden even belangrijk.
Aristocraten, hoflieden, buitenlandse ambassadeurs. Ze zaten op het podium – zichtbaar voor het parterre net zoveel als de acteurs. Ze konnten onderbreken, commentaren, en effectief deel worden van de voorstelling.
Alle klassen bezochten het, hoewel respetabele vrouwen vaak maskers droegen of in de galerijen zaten. Sinaasappelverkoopsters (vaak vrouwen) werkten het parterre, fruit en klatsch aanprijzend.
Diplomaten, kooplieden, reizigers – Londons kosmopolitische aantrekkingskracht. Thomas Platter, een Zwitserse bezoeker in 1599, achterliet een beroemd verslag van de Globe's werking.
Elisabeth I zag toneelstukken aan het hof, niet de Globe. Jacobus I gaf de King's Men in 1603 een koninklijk octrooi, wat hofvoorstellingen en prestige verhoogde.
Jaarlijkse omzet van £1.000–£1.500 maakte de trup substantieel. Deze diversiteit dwing stukken om op meerdere registers te opereren: zotige humor voor het parterre, politieke nuances voor de galerijen, taalkundige dichtheid voor de opgeleiden. Shakespeare schreef voor hen allemaal tegelijk.