Eeuwenlang bekeek de Rooms-Katholieke kerk theater met diepe wantrouw, met verboden, veroordelingen en beperkingen als resultaat. De oppositie voortkwam uit drie samenhangende bezorgdheden:
Stukken die godsdienstvrijheid pleitten, gezag van het klerus betwisten, of kerkelijke ambtenaren als corrupt of hypocriet afbeeldden, werden geacht gevaarlijk. Theater kon "ketterse" ideeën verspreiden en het morele monopolie van de Kerk ondermijnen.
Vroegmoderne schouwburgen (vooral in Londen) lagen vaak omringd door gokhallen, kroegen en borstels. De Kerk veroordeelde niet alleen de stukken maar het hele ecosysteem: gokken, dronkenschap en prostitutie bloeiden in theaterwijken, waardoor bezoek een nabijgelegen zondegelegenheid was.
Gemengde geslachtstroupes—waar vrouwen naast mannen optraden—waren inherent immoreel geacht. De Kerk handhaafde strikte gescheidenschap; vrouwelijke artiesten werden vaak geassocieerd met prostituees. In veel katholieke regio's werden vrouwen van het toneel verboden tot deep in de 17e eeuw (bijv. Engeland tot 1660, Frankrijk eerder maar met beperkingen).
Deze bezwaar leidden tot theatersluitingen (bijv. Puritaanse sluiting in Engeland, 1642–1660), censuurwetten, en marginalisering van acteurs (geweigerd begrafenis in geheiligde grond). Toch bleef theater bestaan, zich ontwikkelend tot een gereguleerde, soms door de Kerk getolereerde kunstvorm—vooral voor godsdienstig drama (mysteriespelen, passiespelen).