Het originele Globe Theatre accommodeerde ruwweg 3.000 toeschouwers, gesegregeerd naar sociale klasse in drie verschillende zones. De architectuur zelf codeerde Elizabethaanse hiërarchie — waar je stond of zat, signeerde je plaats in de maatschappelijke orde.
Alleen staande plaatsen. Het centrale gebied voor het toneel. Toegang: 1 penning. De "groundlings" (leerlingen, arbeiders, kooplieden vrouwen) stonden schouder aan schouder, blootgesteld aan het weer, geperst tegen het toneel. Ze waren het meest vocale, reactieve publiek — juchzend, scheldend, noten kraakend. Het dichtst bij de actie, ervoeren ze het stuk visceraal.
Zittend, overdekt, verhoogd. Kooplieden, juristen, klerken, ambachtslieden. Toegang: 2–3 penningen. Betere zichtlijnen, bescherming tegen regen, een mate van comfort. Ze konden het toneel en de groundlings zien — een letterlijk overzicht van het sociale spectrum.
Bovenste laag, beste zicht, hoogste prijs. Tot 6 penningen (of meer voor bekusselde zitplaatsen). Adellijke, gentry, buitenlandse ambassadeurs. Deze zitplaatsen waren evenveel om gezien te worden als om te zien. De "herenkamers" aan de zijkant van het toneel booden nabijheid aan de acteurs en maximale zichtbaarheid voor de elite.
De getrapte structuur van het Globe maakte hiërarchie zichtbaar. Toch, uniek, deelden alle klassen dezelfde lucht, hetzelfde licht, hetzelfde stuk. Voor een paar uren lachten de leerling en de graaf om dezelfde grap, weenden over dezelfde tragedie. Het theater was een zeldzame gemeenschappelijke ruimte waar de starre grenzen van de Elizabethaanse samenleving zachtten — zo alleen in het donker.