Volgens Seattle Pi was dans ooit iets wat alleen in charismatische kringen gedaan werd, maar vandaag de dag incorporeren steeds meer christelijke kerken lofdansbewegingen. Hoewel ze lijken op andere moderne dansvormen, hebben lofdansbewegingen een specifieke geschiedenis, significantie en betekenis die hun een liturgisch doel geven.
Volgens Kathleen Kline-Chesson is dans een belangrijk deel van religieuze expressie door de geschiedenis heen. In de christelijke traditie wordt dans meerdere keren in het Oude Testament genoemd, waarbij gelovigen dansten om aanbidding, lof en dankbaarheid uit te drukken.
Volgens Anne Stevens' boek Restoring the Dance: Seeking God's Order stelt dans in lof individuen in staat hun lichamen als tempels voor God te gebruiken. Door dansen tonen gelovigen hun intimiteit en toewijding aan hun Heer.
Christentum en dans worden vaak als minder compatibel gezien vanwege de focus op het lichaam (Seattle Pi). Stevens suggereert dat dit komt doordat het lichaam geassocieerd wordt met het vleeselijke, seksueel. Maar lofdans gaat over geloof, niet seksueel.
Zowel gechoreografeerde als spontane dans worden in de kerk uitgeoefend. Spontane dans wordt gezien als beweging van de Heilige Geest. Stevens stelt gechoreografeerde dans kan evenzeer liturgisch zijn. Ze adviseert choreografen te wachten tot God hen de juiste dansbewegingen geeft, zoals predikers geïnspireerd worden voor preken.
Volgens Seattle Pi groeit de lofdans-industrie, met programma's voor jeugd en een opkomst van christenen die professionele dansers willen worden.
Context: Lofdans (praise dance / liturgical dance) wordt praktijkt in diverse denominaties: pentecostalen, charismatische kerken, maar ook mainline protestants en katholieke gemeenten. Stijlen variëren van ballet/moderne dans tot hip-hop, Afrikaanse dans, vlaggen/ribbons/banners gebruik. Organisaties als International Christian Dance Fellowship en Dancing for Him bieden training en certificering.