Het gedicht is een voorwaardelijke liefdesverklaring. De spreker zegt tegen de geliefde:
Het verwerpt bezittende liefde; ware verbinding overleeft scheiding maar sterft als niet wederkerig. De toon verschuift van kwetsbaarheid naar felle waardigheid. Uiteindelijk bevestigt het dat liefde een wederzijdse daad van herinnering is – geen eenzijdige claim.