Het Elizabethaanse wereldbeeld rustte op een rigide hiërarchie van waarden:
Strenge stratificatie: koning, adel, gentry, yeomen, arbeiders. Status dicteerde rechten en kansen.
Paramount onder elite. Verraad = zondigste zonde; persoonlijk/familiaal eer bepaalde actie.
Engelse Kerk vormde moraliteit. Zonde, berouw, zaligheid, goddelijke voorzienigheid doordrenkten leven.
Deugden: eerlijkheid, mededogen, liefdadigheid, vergeving. Kwaden: hebzucht, lust, hoogmoed veroordeeld.
Middeleeuwse idealen bleven: toewijding in liefde, dapperheid, beleefd gedrag.
Gewaardeerd voor zelfvooruitgang en burgelijke plicht, vooral bij hogere klassen.
Naam en standing bewaren was essentieel.
Mannen: sterk, rationeel, publiek. Vrouwen: bescheiden, zachtaardig, domestiek.
Zien als tekens van Gods genade en persoonlijke deugd.
Geloof dat bestemming deels beheerst wordt door hogere machten.
Stamlijn voortzetting en familiereputatie waren supreme verplichtingen.
Shakespeare onderzoekt constant deze waarden, onthullend contradicties en menselijke kosten.