William Shakespeare's opstijg van werkend toneelschrijver tot de meest gespeelde en bestudeerde schrijver in de geschiedenis vouwt zich uit in duidelijke fasen:
Rond 1592 bevestigt Robert Greene's jaloerse aanval ("opstartende kraai") Shakespeare's Londense aanwezigheid. Hij schreef voor de Lord Chamberlain's Men, trad op in het Theatre en later de Globe, en genoot bescherming van Elizabeth I en Jacobus I. Zijn stukken waren populair vermaak—kassahts, nog geen "literatuur."
De First Folio (1623), samengesteld door Heminges en Condell, bewaarde 36 stukken. De Restauratie (1660) bracht aangepaste versies op het podium, vaak herschreven om neoclassieke smaak te bevredigen.
Geëditeerde uitgaves (Rowe, Pope, Johnson), wetenschappelijke commentaren, en acteur-managers als Garrick verheven Shakespeare tot "de Bard." Stratford's Jubilee (1769) vestigde zijn status als nationale schat.
Romantische critici (Coleridge, Hazlitt, Goethe) roemden zijn psychologische diepgang. Vertalingen verspreidden zich over Europa; tourende gezelschappen brachten hem naar Amerika, India, Afrika. Hij werd de maatstaf voor dramatisch genialiteit.
Film, televisie, postkoloniale adaptaties, en digitale media maakten Shakespeare werkelijk globaal. Zijn werken worden gespeeld in meer dan 100 talen, bestudeerd in elk onderwijssysteem, en continu herinterpreted. Van de Globe tot de sterrenstelsel (een krater op Mercurius draagt zijn naam), is Shakespeare niet meer een figuur van zijn tijd—hij is een permanent onderdeel van de menselijke cultuur.