Macbeth's doodswens ontvouwt zich onmiddellijk na de moord op Duncan. De schuld trigger een psychologische spiraal: hij hoort stemmen ("Macbeth does murder sleep"), vreest ontdekking, en benijdt Duncan's vredige rust – "After life's fitful fever he sleeps well."
Naarmate het stuk vordert, wordt Macbeth gedesensitiseerd voor horror. Hij beveelt Banquo's moord, slacht Macduff's familie, staat het bewegende bos tegenover – elke gruwelijkheid beteutelt hem verder. In Act 5, Scene 5, onthult de "Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow"-monoloog een man voor wie het leven "a tale / Told by an idiot, full of sound and fury, / Signifying nothing" is.
Hij verwelkomt de dood niet als straf maar als bevrijding van de hel die hij bouwde. De tiran die eens de kroon greep, wacht nu op het zwaard dat zijn "fitful fever" zal beëindigen. De boog is compleet: de man die slaap moordde, mag eindelijk slapen.