Holden Caulfield's onvermogen intieme verbindingen aan te gaan is geen simpele puberteitsangst—het is een vesting gebouwd uit rouw, angst, en een desperaat behoud van onschuld. Zijn verdedigingsmechanismen convergeren op manieren die kwetsbaarheid als vernietiging laten voelen.
Holden associeert volwassenheid met "huichelaarigheid." Intimiteit voelt als gevangenschap in een wereld die hij niet vertrouwt.
Hij voelt zich fundamenteel minderwaardig en anticipeert afwijzing, dus wijst hij anderen voor.
Allie's dood en de emotionele afwezigheid van zijn ouders leerden hem dat liefde leidt tot verlies. Hij beschermt tegen verdere rouw door iedereen op armlengte te houden.
Maatschappelijke scripts—daten, huwelijk, carrière—steken hem als inauthentieke optredens. Hij is liever alleen dan een rol spelen.
Fysieke intimiteit symboliseert een val van kinderlijke zuiverheid, hetgeen zijn "vanger" fantasie probeert te voorkomen.
Dit zijn geen losse kwesties; ze zijn interlockende pantserplaten. Holden's crisis weerspiegelt een adolescentelijke identiteitsstrijd versterkt door diepe rouw en vervreemding. Hij vermijdt niet alleen intimiteit—hij probeert er doorheen te overleven.