In Act V, Scene 1 van Hamlet houdt de prins de uitgegraven schedel van Yorick, de late hofnar van de koning. Hamlet herinnert Yorick als een man vol gelach en vreugde, die de koning kon laten lachen zelfs in de donkerste tijden. De schril contrast tussen zijn levendige herinnering aan Yorick en de levendeloze schedel in zijn hand ontketent een diepe meditatie over sterfelijkheid, de vergankelijkheid van het leven, en de futiliteit van aardse macht – allen keeren terug tot stof. Dit iconische moment onderstreept de imperatief om vol te leven zolang de tijd het toelaat.