De 'Schone Jeugd' in Shakespeares sonnetten: kandidaten en theorieën
De „Schone Jeugd” (Sonnetten 1–126) is de onbenoemde jonge man die de dichter aanspreekt. Vier leidende kandidaten domineren de discussie:
- Henry Wriothesley, 3e graaf van Southampton – Shakespeare's mecenas; wijde Venus and Adonis en Lucrece aan hem; leeftijd en status passen in de context van de sonnetten.
- William Herbert, 3e graaf van Pembroke – Latere mecenas; toewijding van de First Folio; „Mr. W.H.” in de toewijding van de sonnetten.
- Koningin Elizabeth I – Speculatief; sonnetten als allegorische aanspraking aan de „maagdkoningin”.
- Fictioneel/geïdealiseerde figuur – Een poetisch construct dat jeugd, schoonheid en mecenaatschap belichaamt, geen historisch persoon.
Geen consensus bestaat. De sonnetten kunnen echte relaties mengen met literaire conventies. De Schone Jeugd blijft een van de literatuur duistere mysteries – een spiegel die elk generaties bezorg reflecteert.