Een van de meest onvergetelijke taalkundige momenten in de filmgeschiedenis speelt zich af in Charly (1968), wanneer Cliff Robertson's geestelijk gehandicapte hoofdpersoon, Charly Gordon, een kennelijk onzinnevol lopende zin op een schoolbord schrijft en zijn klas uitdaagt om het te punctueren.
"That that is is that that is not is not is that it it is."
"That that is, is. That that is not, is not. Is that it? It is."
Correct geparseerd onthult de zin een diepzinnige filosofische stelling:
"Wat bestaat, bestaat. Wat niet bestaat, bestaat niet. Is dat de waarheid? Het is."
De puzzel demonstreert Charly's piekintellectuele ontwaking na experimentele operatie die zijn IQ verhoogt. In dit moment begrijpt hij logica, ontologie en de structuur van taal zelf. De scène is een triomf – kortdurend – voordat zijn tragische regressie begint. Het belichaamt de centrale thema's van de film: de aard van intelligentie, de kwetsbaarheid van menselijke prestatie, en de dunne grens tussen briljantie en verlies.
Robertson's Oscar-winnende prestatie maakt de scène onvergetelijk, een grammatica-oefening omzettend in een meditatie over bestaan.