Toen F. Scott Fitzgerald zijn korte verhaal uit 1920 "Bernice Bobs Her Hair" noemde, noemde het woord "bob" niet alleen een haarsnij – het noemde een culturele aardbeving.
Een bob is een korte, rechte haarsnij die eindigt op de kin of kaaklijn, meestal met rechte voorhoofdsharen. Het verwierp de ingewikkelde, opgesteelde Gibson Girl-esthetiek die decennialang heerste – kaskaderende krullen, haarrotten, uren dagelijks onderhoud.
Bernice, een sociaal onhandig kleinstadmeisje, krijgt een bob op dringende verzoek van haar verfijnde nicht Marjorie – deels makeover, deels manipulatie. De haarsnij transformeert haar zelfvertrouwen maar blootlegt ook de wreedheid onder Marjorie's glamour. De bob wordt een symbool van agentschap gewonnen en identiteit geriskeerd.
In 1925 had 60% van de Amerikaanse vrouwen een bob. De stijl gaf de moderne kapsalonindustrie geboorte, inspireerde Coco Chanel's kleine zwarte jurk (dezelfde filosofie: eenvoud = vrijheid), en blijft de fundamentele snij in kapsolononderwijs vandaag.
Fitzgerald vang een moment waarop een haarsnij niet zomaar een haarsnij was – het was een onafhankelijkheidsverklaring.