Na Psycho (1960) cinematische taboes verbrak, ontving Alfred Hitchcock een brief die de psychologische impact van de film perfect vang. Een vader schreef:
"Dankzij jou denkt mijn dochter nu dat er in elke douche een maniak zit."
De douchescène – 45 seconden, 78 setups, Bernard Herrmann's schreeuwende violinen – deed meer dan schokken; het herschreef een generatie's relatie tot een alledaags dagelijkse ritueel. Hitchcock vond de brief naar eigen zeggen zowel amusant als bevestigend: hij had het vertrouwde angstaanjagend gemaakt.
Het anekdote blijft als getuigenis van cinema's kracht om het onderbewuste te binnendringen. Janet Leigh zelf vermied naar zeggen jarenlang douches na het filmen.