Als Romeo roept O, I am fortune's fool!
in Act 3, Scene 1 van Romeo and Juliet, heeft hij net Tybalt gedood en leert hij dat hij verbannen is uit Verona. De regel vangt zijn wanhoop op over een speelpop van het lot te zijn.
Fortune verwijst naar de godin Fortuna, wiens verbonden wiel onvoorspelbaar draait, sommigen tot heerlijkheid verheffend en anderen in de ruine stampvend. Door zichzelf fortune's fool te noemen, erkent Romeo dat hij slachtoffer is van krachten buiten zijn controle – hij is niet puur dwaas, maar iemand die wrede geluk een pion heeft gemaakt.
Dit moment markeert een keerpunt: Romeo's impulsieve daad heeft zijn tragische baan gezeteld. De zin onderstreept het centrale thema van het toneelstuk: lot vs. vrije wil, herinnerend het publiek dat de personages gevangen zitten in een groter, onweerlegbaar ontwerp.