Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Komedie

Hoofdman Logan (Tah-gah-jute) en Logans Klagelied: Een Stem voor Vrede Midden in Tragedie

De Mingo-leider die vrede zocht

Hoofdman Logan, in zijn moedertaal Tah-gah-jute, was een gerespecteerde Mingo-leider in de Ohio Valley tijdens de mid-18e eeuw. Geboren rond 1723, was hij de zoon van de beroemde Cayuga-hoofdman Shikellamy en groeide op in een wereld van wisselende allianties tussen inheemse naties en Europese kolonisten. In tegenstelling tot veel van zijn tijdgenoten, pleitte Logan consequent voor vreedzame samenleving met kolonisten, wat hem de reputatie gaf van een vriend van de blanken.

De Yellow Creek Massacre: Een keerpunt

In april 1774 brak Logans leven in stukken toen een groep grensmannen onder leiding van Daniel Greathouse zijn familie massakreerde bij Yellow Creek (bij het huidige Wellsville, Ohio). Onder de doden waren zijn broer, zijn zuster en haar kinderen – onschuldigen die vredig samenleefden met de kolonisten. De wreedheid van de aanval, uitgevoerd onder het masker van een vriendelijke bijeenkomst, ontsteek een golf van wraak over de grens.

Logans Klagelied: Een toespraak die door de geschiedenis klonk

Verdrietig maar nog gematigd, voegde Logan zich niet direct bij de oorlogspartijen die nederzettingen binnenvielen. In plaats daarvan leverde een krachtige oratie – later vastgelegd door Thomas Jefferson in zijn Notes on the State of Virginia – die bekend werd als Logans Klagelied. Hierin verklaarde hij:

“Ik appel aan elke witte man te zeggen of hij ooit Logans hut hongergewoon binnenging, en hij gaf hem geen vlees; als hij ooit koud en naakt kwam, en hij kleedde hem niet. … Er loopt geen druppel van mijn bloed in de aderen van enig levend wezen. Dit riep me op tot wraak. Ik heb het gezocht: ik heb velen gedood: ik heb mijn wraak ten volle verzadigd. Voor mijn land verheug ik me aan de stralen van vrede. Maar heb niet de gedachte dat de mijn de vreugde van vrees is. Logan voelde nooit vrees. Hij zal niet op zijn hielen draaien om zijn leven te redden. Wie is er om te rouwen om Logan? Niemand.”

De toespraak veroordelde de hypocrisie van kolonisten die vriendschap beteuerten terwijl ze zijn familie moordden, maar uitte ook een diepe, moede hunkering naar vrede.

Pleidooi voor vrede na wraak

Ondanks zijn vergelding, zocht Logan diplomatie. Hij weigerde het Verdrag van Camp Charlotte (1774) te tekenen dat Lord Dunmore's Oorlog beëindigde, maar ontmoette later Amerikaanse commissarissen en drong tot matiging. Zijn latere jaren werden gekenmerkt door alcoholisme en droefenis, en hij stierf rond 1780, waarschijnlijk vermoord door een nicht. Toch blijven zijn woorden als een van de meest boeiende inheemse kritieken op koloniale geweld in de vroege Amerikaanse geschiedenis.

Nalatenschap

Logans Klagelied blijft een getuigenis van de menselijke kosten van grensuitbreiding. Het wordt bestudeerd niet alleen als een retorische meesterwerk, maar als herinnering dat de streven naar vrede vaak samen gaat met de diepste smart.

Komedie

Related Categories