"Stars" is een van Les Misérables' meest iconische solo's – een zwevende, rigide, moreel absolute aria die alles onthult over Inspecteur Javert's wereldbeeld. En het behoort hem alleen.
Javert (de politieinspecteur) zingt "Stars" in Act I. Staand onder de nachtelijke hemel, vergelijkt hij de vaste, onknipperende sterrenbeelden met de onbuigzame wet die hij dient: voorspelbaar, geordend, onbarmhartig. "Stars / In your multitudes / Scarce to be counted / Filling the darkness / With order and light."
Gavroche zingt niet "Stars." De straatjongen's solo's komen later: "Little People" (Act II) en zijn deelname in "Look Down." De verwarring is begrijpelijk – beide personages hebben definerende solo-momenten, beide worstelen met orde vs. chaos, en beide ontmoeten een tragisch einde. Maar hun muzikale DNA is tegenovergesteld: Javert's muziek is verticaal, hiërarchisch, majore-toonsoortzekerheid; Gavroche's is horizontaal, communaal, kluchtige overleving.
Als je "Stars" in je hoofd hoort, hoor je Javert. De wet. De sterren. De onknipperende blik.