"Maxx comedy" is geen erkend genreterm. Als je refereert aan donkere of absurde komedie (series als It's Always Sunny in Philadelphia, The Office, Arrested Development), volgt de narratieve resolutie typisch een cynisch patroon:
De hoofdpersonage staat voor een keuze tussen zelfzuchtige impuls en het grotere goed. Meer dan eens kiezen ze voor eigenbelang – of proberen een edele daad die spectaculair misgaat. Het resultaat is meestal een offer of ironische mislukking die de sombere wereldvisie van de serie onderstreept.
Cruciaal is dat de status quo herstelt. Karakters groeien niet; ze keren terug naar hun basisdysfunctie, wat de futiliteit van persoonlijke groei in een chaotische, indifferent universum benadrukt. De humor ontspringt deze herhalende, Sisyphus-achtige cyclus – we lachen omdat we de absurditeit herkennen van verwachting van verandering.
Dus hoewel "Maxx comedy" geen standaardterminologie is, is het beschreven resolutiemechanisme een kenmerk van de donkere sitcom-traditie.