Vijf soorten ironie in *The Crucible*: Dramatisch, Situatief, Verbaal, Cosmisch, Historisch
- Dramatische Ironie – Het publiek weet dat de hekserijbeschuldigingen vals zijn; de personages niet, wat spanning creëert.
- Situatieve Ironie – Abigail beschuldigt anderen van hekserij om haar eigen affaire met John Proctor te verbergen – anderen beschuldigen van haar eigen zonde.
- Verbale Ironie – Act II: Abigail doet alsof ze geaffecteerd is, beschuldigt Mary Warren. Mary protesteert; Abigail antwoordt: "Ik hoop dat u mijn oordeel niet betwijfelt" – terwijl zij de leugenaar is.
- Cosmische Ironie – Onschuldige Proctor en Nurse sterven; schuldige Abigail en Putnam ontsnappen – gerechtigheid omgekeerd.
- Historische Ironie – De heksenprocessen van Salem (1692) allegoriseren het McCarthyisme (jaren '50); Miller waarschuwt voor massahysterie en misbruik van macht.