Als de verdenking kristalliseert dat hij Laius' moordenaar kan zijn, ondervraagt Oedipus Jocasta met chirurgische precisie. Hij eist:
Elk antwoord trekt de strop strak: het kruispunt past bij zijn eigen gewelddadige verleden; de eenzame moordenaar past bij zijn eenzame daad; de beschrijving past bij de man die hij doodde. Jocasta's groeiende schrik spiegelt die van het publiek. De ondervraging is de onderzoekende climax van het stuk - waarheid onttrokken niet door een detective, maar door de daders zelf, onwetend.