In Sophocles' Oedipus Rex vloekt de protagonista publiekelijk de onbekende moordenaar van koning Laius, met ballingschap en lijdensweg – wetende niet dat hij zichzelf vloekt. Dit is de leerboekdefinitie van dramatische ironie: het publiek bezit kennis die het personage ontgaat.
Het moment verergerd de tragedie op verschillende manieren:
Wanneer de waarheid tenslotte naar voren komt, keert de vloek met verwoestende volledigheid op hem terug, de tragische boog afsluitend. Weinige momenten in het theater vangen de kernspanning van het genre zo perfect tussen kennis en onwetendheid, handelen en bestemming.