In zijn tweede ode biedt de Romeinse dichter Horace een tijdloze Stoïese les: waar geluk ligt in het genieten van het heden in plaats van het najagen van ontelbare toekomstige beloningen of materiële rijkdom. Het gedicht gebruikt de cyclische ritme van de natuur – de wisselende seizoenen – als model voor gebalanceerd leven, ons herinnerend dat alles wat we bezitten tijdelijk is.
Verre van het voorstander van onbezonnen hedonisme, is Horace's carpe diem een uitnodiging tot mindful genieten van gewone gaven – een rustig glas wijn, een vrienden gesprek, de schaduw van een boom. Het is een filosofie die net zo krachtig resonates vandaag als in het oude Rome.