Ja—diepgaand. Shakespeare's stukken waren populaire entertainment, geen elite cultuur. Verschillende factoren maakten ze boeiend voor diverse publiek:
Zelfs tragedies bevatten komische verlichting: de Porter in Macbeth, de Gravengraver in Hamlet, de Nar in Lear. Slapstick, puns, seksuele insinuaties, en klonterige personages (Falstaff, Bottom, Dogberry) gaven lach die geletterdheid overstijg.
Zwaardgevechten, spoken, heksen, live muziek, dans, uitgebreide kostuums, en bloedeffecten (dierenblaasjes) creëerden viscerale opwinding. Het Globe's thrust toneel omringde het publiek met actie.
Stukken refereerden aan actuele gebeurtenissen (Spaanse Armada, opvolgingangst, pest, ontdekkingsreizen), wat ze direct maakte. Historiestukken bevorderden nationale identiteit.
Voor een penny—ruwweg een dagloon voor een arbeider—kon iedereen aanwezig zijn. Leerlingen sluwden weg; buitenlanders bezochten als toeristen. Stukken waren het tijdperk's massamedia.
Schreef voor de kassa. Zijn genie lag in het tegelijkertijd voldoen aan groundlings en hovelingen—een commercieel en artistiek prestatie die populair theater definieerde.