Dante Alighieri stond niet voor een "beroepskeuze" toen hij de Goddelike Komedie schreef. In plaats daarvan werd hij gedreven door een catastrofaal levensgebeurtenis: zijn ballingschap uit Florence in 1302. Veroordeeld op opgebonden corruptie-aanklages en verbannen uit zijn geliefde stad op straffe van de dood, doorbracht Dante de rest van zijn leven rondzwervend aan de hoven van noordelijk Italië.
De Komedie was geen carrièrezet — het was een spiritueel en intellectueel overlevingsmechanisme. Ontvreemd van politiek ambt, rijkdom en thuis, kanaliserde Dante zijn woede, verdriet en theologische overtuiging in een gedicht dat de kosmos herschuf. Hij schreef in het Toscaanse volkstaal in plaats van Latijn, een bewuste keuze om een breder publiek te bereiken en een eenheidstal Italiaanse literatuurtaal te smeden.
De protagonist, "de Pelgrim," is een duidelijke placeholder voor de geballende dichter. De reis door Hel, Vagevuur en Paradijs spiegelt Dantes eigen zoektocht naar gerechtigheid en betekenis in een wereld die hem had verraden. De structuur van het werk, zijn bijtende politieke satire (vooral in Inferno), en zijn diepzinnige filosofische diepgang voortvloeien allemaal uit de druk van ballingschap. Verre van een professionele berekening, is de Goddelike Komedie het product van een man met niets meer te verliezen en alles te begrijpen.