Slapstick heeft geen verjaardag. Fysieke humor – kluchten, jagds, overdreven geweld zonder consequenties – is zo oud als de uitvoering zelf, en verschijnt in praktisch elke cultuur.
Griekse Oude Komedie (Aristophanes) had gepaste kostuums en visuele gags. Romeinse mime en Atellaanse klucht steunden op vaste personages en slapstick-routines. Het woord "slapstick" zelf afgeleid van de batacchio – twee houten latten die een luid knal maakten bij impact, gebruikt door Harlequin in de commedia dell'arte.
Deze Italiaanse improvisatietraditie codificeerde fysieke komiek. Vaste personages – Harlequin, Pierrot, Columbine, Pantalone – voerden ingeleefde lazzi (komische stukjes) uit met acrobatiek, nepmishandeling en chaotische jagden. Het slapstick-rekwisiet werd het symbool van het genre. Hier werd het DNA van moderne slapstick gesequenceerd.
Slapstick migreerde naar variétépodiums. Engelse music halls en Amerikaanse vaudeville verfijnden de timing, voegden verbaal geweld toe en creëerden sterren als Dan Leno en de Hanlon Brothers. De "taart in het gezicht" werd een vast onderdeel.
Film vereeuwigde slapstick. Charlie Chaplin's Tramp, Buster Keaton's stenengezichts-wagstukken, Harold Lloyd's thrill-comedie, de Keystone Kops' chaos – deze stille klunen keerden fysieke humor om in visuele poëzie. Geluid voegde verbaal dimensie toe (Laurel & Hardy, de Marx Brothers), maar het lichaam bleef primair.
Hoewel we geen begin kunnen aanwijzen, markeert commedia dell'arte in de 1500s het cruciale moment waarop slapstick een gestructureerde, herhaalbare, professionele kunstvorm werd – de fundering voor alles van The Three Stooges tot Jackass.