De roman verduidelijkt nooit Kotler's ware gevoelens. We zien hem alleen door Bruno's beperkte perspectief:
Interpretatie wordt aan lezers overgelaten. Kotler belichaamt de banaliteit van het kwaad—charmante maar monstrueuze. Zijn ambiguïteit weerspiegelt het thema van de roman: kwaad draagt vaak een menselijk, zelfs aantrekkelijk gezicht.