* De ironie: Victor Frankenstein, gedreven door ambitie en honger naar kennis, creëert een wezen waarvan hij gelooft dat het een wonder van de wetenschap zal zijn. Zijn creatie verandert echter in een monster, gedreven tot geweld en wanhoop. Dit leidt tot Victor's eigen ondergang, aangezien het wezen dat hij tot stand heeft gebracht hem uiteindelijk vernietigt.
* De diepere betekenis: Deze ironische wending benadrukt de gevaren van ongecontroleerde ambitie en de mogelijke gevolgen van het spelen van God. Victor slaagt er bij zijn streven naar kennis niet in om de ethische implicaties van zijn daden in overweging te nemen. Het monster, verlaten en verstoten, wordt een symbool van de negatieve gevolgen van wetenschappelijke hoogmoed.
Dit voorbeeld van ironie is cruciaal voor de centrale thema's van de roman en dient als een krachtig waarschuwend verhaal over de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met kennis en de onvoorspelbare aard van de schepping.