Er is geen definitieve telling. Geen filmdatabase volgt "klappen" als discrete categorie, en de grens tussen een speelse klap, een "disciplinaire" billenklap, en een gewelddadige sla vervaagt over drie decennia van Hollywood westerns en drama's. Maar de vraag blijft bestaan omdat het antwoord meer onthult over mid-eeuwse cinema dan over één acteur.
Jaren '30–'60 Hollywood normaliseerde casueel geweld tegen vrouwen. Billenklappen en klappen verschenen in komedies, westerns en drama's als "discipline," "romantiek," of simpele conflictoplossing. Wayne's ruwe, autoritaire persona – de rots van zijn schermmythe – maakte fysieke dominantie een karaktereigenschap, geen afwijking. Hij was geen uitzondering; hij was de standaarddrager.
Klappen tellen reduceert een systeemkwestie tot een trivia-vraag. Het echte gesprek gaat over culturele acceptatie van misogyn geweld in mid-eeuwse cinema – en hoe Wayne's iconische status die troeven voor generaties bevestigde. Zijn latere spijt over The Quiet Man suggereert dat zelfs hij herkende dat de grens was verschoven. Het nummer telt niet. De normalisering wel.