* Pauls blindheid: Dit is de meest voor de hand liggende en centrale ironie van de roman. Paulus' letterlijke blindheid voor de wereld om hem heen maakt hem scherp bewust van de figuurlijke blindheid van anderen. Ze zien de waarheid van de situatie bij Lake Windsor Downs niet, de echte reden voor Erik's pesterijen en het feitelijke gevaar dat hen omringt.
* Erik's "superheld"-afbeelding: Erik Fisher, de ogenschijnlijk populaire en krachtige atleet, is eigenlijk een zeer onzekere en onrustige jongen. Hij gebruikt geweld en intimidatie om zijn kwetsbaarheden te maskeren. Zijn façade van kracht verbergt ironisch genoeg zijn ware zwakte.
* De "perfecte" gemeenschap: De ogenschijnlijk idyllische gemeenschap van Lake Windsor Downs wordt geplaagd door corruptie, geweld en een gebrek aan verantwoordelijkheid. De ‘perfectie’ waar ze naar streven is een façade die de duisternis onder de oppervlakte maskeert.
* De overwinning van het voetbalteam: De overwinning van het voetbalteam wordt gevierd als een triomf, maar daar zijn hoge kosten aan verbonden. Het team is gebouwd op leugens en manipulatie, en de overwinning is uiteindelijk hol. De werkelijke kosten van dit ‘succes’ worden niet erkend, wat de ironie benadrukt van het vieren van zo’n oppervlakkige prestatie.
* Het "rechtssysteem": Het rechtssysteem, dat geacht wordt de wet te beschermen en te handhaven, slaagt er niet in de ernstige problemen in Lake Windsor Downs aan te pakken. Dit benadrukt ironisch genoeg de ontoereikendheid van het systeem en het onvermogen om de onschuldigen echt te beschermen.
Over het algemeen dient de ironie in "Tangerine" om het contrast tussen schijn en werkelijkheid te benadrukken. De roman legt de hypocrisie en de duisternis bloot die vaak onder de oppervlakte van schijnbaar perfecte gemeenschappen schuilgaan. Deze ironie dwingt de lezer om de waarden en veronderstellingen van de samenleving in twijfel te trekken en de gevolgen van blinde acceptatie onder ogen te zien.