Tangerine structureert zijn kritiek door volgehouden ironie:
Wettelijk blinde Paul ziet waarheid die zichtbare personages missen: Eriks psychose, de modderbrand-gevaar, de gemeenschapsverrot. Lichamelijke blindheid = morele helderheid.
Steratleet, modelzoon → eigenlijk een gewelddadige sociopaat. Succes maskert pathologie.
Autoriteiten negeren Eriks misdaden (mishandeling, diefstal, moord) terwijl ze banaliteiten politiëren. Bescherming dient macht, niet waarheid.
Kampioenschap gewonnen door brutaliteit en bedrog; viering klinkt hol. Het scorebord liegt.
Bloor gebruikt ironie om te onthullen hoe gemeenschappen kwaad normaliseren door het te weigeren te benoemen.