Voor de westerse wereld is Griekenland de geboorteplaats van theater en Oud-Griekse tragedies het model voor alle tragedies die volgden. De kenmerken van een behoorlijke tragedie werden neergelegd door Aristoteles in zijn "Poetics", en worden vandaag nog steeds geraadpleegd bij het analyseren van tragedies. Hoewel hedendaagse tragedies meestal geen verhogende taal of verzen gebruiken, verwachten we nog steeds een tragische held gevangen in een monumentale worsteling, vaak tegen zijn eigen interne tekortkomingen.
De Griekse tragedies waren bedoeld om een protagonist van edele afkomst te tonen die worstelt met een significante karakterdefect terwijl hij een belangrijk gebeurtenis in zijn leven navigeert. Deze personages en verhalen werden meestal ontleend aan de Griekse geschiedenis en mythologie. Sophocles schreef een van de beroemdste tragedies van de westerse literatuur "Oedipus Rex", over een koning van Theben. De Oresteia – "Agamemnon", "The Libation Bearers" en "The Eumenides" – een trilogie van stukken geschreven door Aeschylus, vertelde het verhaal van koning Agamemnon's terugkeer van de Trojaanse Oorlog, zijn moord door zijn vrouw Clytemnestra en de wreke van zijn dood door zijn kinderen Electra en Orestes.
Aristoteles stelde dat de tragische held van edele afkomst moet zijn en gedurende het stuk een tragische val moet doormaken door een aangeboren flaw die het personage bezit, niet door een externe omstandigheid. Op deze manier ondergaat de held een psychologische transformatie, die hem een les leert over zijn eigen geflinde aard. Aristoteles geloofde dat de val van de held belangrijk was voor het publiek om te getuigen, aangezien ze meestal van een nederigere afkomst waren, maar bewogen konden worden tot "vrees en mededogen" bij het zien van de edelgeborene helds onthulling. Het publiek zou dan een empathische en cathartische emotionele verbinding ervaren met de ervaring van het personage. Koning Oedipus, in het stuk "Oedipus Rex", wordt beschouwd als de quintessentiële tragische held.
De koor van een Griekse tragedie bestond meestal uit een groep mannen of vrouwen wier positie in het leven nederig was vergeleken met de meer centrale personages van het stuk. De koor commentarieerde vaak op de keuzes en acties van de hoofpersonages, sprak of zong direct naar het publiek. Zij riepen ook de bemiddeling van de goden aan and baden om hulp met betrekking tot de gebeurtenissen van het stuk. Voor de oude Grieken was het idee dat de goden alle levensgebeurtenissen controleerden, dat geen mens de vrijheid had om zijn eigen lot te beslissen, centraal en de koor herinnerde de stukpersonages en het publiek vaak aan deze overtuiging.
Aristoteles' "Poetics" vereiste een tragedie te ontvouwen binnen een eenheid van tijd en plaats, alle scènes in dezelfde locatie in continue tijd. Dit legde een urgentie op de protagonist van het stuk; gebeurtenissen gingen door zonder tijd voor de personages om te pauzeren en te reflecteren op wat ze wel of niet moesten doen. Ze maakten keuzes en gingen door, zoals mensen vaak in het echte leven doen. De eenheid van plaats vereiste dat het stuk gefocust bleef op de gespecificeerde locatie, vaak vereisend dat informatie van andere locaties door boden werd geleverd en gewelddadige gebeurtenissen off-stage werden uitgevoerd.