Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Drama

Dramatische Structuur van een Toneelstuk

Een toneelstuk is een vorm van drama, en zoals elk ander, bestaat het uit een wonderlijke variëteit. Sommige stukken weerstaan bewust conventies met hun structuur, terwijl andere nieuwe of vreemde vormen van dramatische conventie aannemen. Aristoteles' tekst "Poetica" definieert de algemene dramatische structuur van een toneelstuk, evenals Gustav Freytag in zijn boek "The Technique of Drama." Een gegeven stuk kan zich er aan houden of ervan afwijken.

Componenten

Volgens Freytag bestaat een stuk uit vijf basisonderdelen: expositie (wat het publiek bewust maakt van de plot), opgaande actie (waarbij het conflict in het stuk escaleert), climax (waarbij de actie tot een keerpunt komt), dalende actie (waarbij een laatste wending aan de climax toegevoegd wordt) en denouement (waarbij de climax opgelost wordt en het stuk tot een conclusie gebracht wordt).

Acten

Stukken zijn traditioneel verdeeld in acten, elk van welke een ingestelde scène of interactie vormt. Klassieke Griekse stukken hadden vijf acten, net als de meeste stukken van William Shakespeare. In de laatste 200 jaar of zo, hebben stukken drie acten aangenomen, die een begin (expositie), midden (opgaande actie) en eind (climax, dalende actie en denouement) dekken. Moderne stukken hebben vaak twee acten, het drama in twee deelend en een pauze in het midden van het drama toetend.

Climactische Structuur

Stukken met een climactische structuur omvatten strak gewonden plots die langzaam ontvouwen gedurende het verloop van het stuk. Ze volgen meestal een lineair formaat, waarin het ene gebeurtenis direct leidt tot een ander, en de lengte van het stuk komt meestal overeen met die van real-time. Zulke stukken omvatten veel expositie vroeg om het publiek up to speed te krijgen en gaan min of meer onherroepelijk naar de climax toe, wanneer het centrale conflict opgelost wordt. Voorbeelden omvatten klassieke Griekse stukken zoals "Oedipus Rex," en meer moderne stukken als Arthur Millers "The Crucible."

Episodische Structuur

Stukken met een episodische structuur omarmen een meer episch bereik, meerdere personages利用 en een plot die jaren van tijd kan omvatten. De settings kunnen van acte tot acte veranderen, en zelfs van scène tot scène, terwijl meerdere subplots zich door het stuk heen verweven. William Shakespeare is misschien de bekendste beoefenaar van dit soort structuur, hoewel Ibsen, Marlowe en talloze moderne toneelschrijvers het ook gebruikt hebben.

Experimentele Structuur

Stukken met een experimentele structuur vermijden Freytags notie van opgaande actie, alsook de strikte organisatie van acten en scènes. In plaats daarvan nemen ze een niet-lineair patroon aan in hun werk: scènes herhalen, actie improviseren en zelfs direct interacteren met het publiek. In doing so, veranderen dergelijke stukken de notie van wat drama moet zijn, en ontdekken nieuwe typen structuur die het medium in de toekomst kunnen voortsturen.

Drama

Related Categories