Miller's stuk onthult Abigail's verleden door dialoog en implicatie, een psychologie van overleving bouwend:
Beide ouders dood – vader vroeg, moeder in puberteit. Ze was getuige van hun gewelddadige dood (geïmpliceerd: "I saw Indians smash my dear parents' heads on the pillow next to mine").
Opgevoed bij Dominee Parris (oom), maar als dienstmeid/wees, niet als dochter. Geen erfenis, geen bruidsschat, geen huwelijkskansen in een theocratie waar vrouwenveiligheid afhangt van mannen.
Affaire met John Proctor (werkgever, 30+ jaar ouder) tijdens dienst in zijn huishouden. Ontslagen door Elizabeth Proctor. Geïinternaliseerde schaamte + externe oordeel = explosieve mix.
"Spectrale bewijzen" beschuldigingen worden haar eerste echte macht. In een wereld die haar stem ontkent, geeft gefingeerde bezetting gezag over leven en dood.
Parris beschermt haar om zichzelf te beschermen; Putnams gebruiken haar voor grondroof; rechters valideren haar voor institutionele geloofwaardigheid. Ze is zowel daders als speelbal.
Miller transformeert de historische 11-jarige in een 17-jarige antagonist wiens wreedheid geworteld is in systemische verlatenheid – haar ontzettend maar niet onverklaarbaar makend.