Een van de meest opvallende keuzes in Romeo and Juliet is wat Shakespeare niet vertelt: de oorsprong van de Montague-Capulet-vreed. De Prologue noemt het een "oude ruzie" die uitbreekt in "nieuwe opstand," maar de oorzaak wordt nooit onthuld. Deze weglating is geen gat – het is een bewuste dramaturgische strategie die drie gesofisticeerde doelen dient.
De oorzaak is irrelevant voor de centrale actie: twee liefdesverlorenen vernietigd door geërfde haat. Het uitleggen ervan zou de focus verwateren van de tragedie's menselijke motor. Shakespeare vertrouwt erop dat het feit van de vreed belangrijker is dan zijn oorsprong.
Een onbenoemde vreed wordt elke vreed – tribale, godsdienstige, politieke, familiere. Publiek projecteert hun eigen conflicten op het blanco, wat het stuk eeuwig relevant maakt. Had Shakespeare een grondtwist of gestolen bruid gespecificeerd, zou het stuk als een tijdperkstuk voelen. Door het oorzaakloos te laten, maakt hij het tijdloos.
Als de vreed begon met een specifieke klagte (grond, belediging, verraad), zou oplossing mogelijk lijken – gewoon de oorspronkelijke score begleichen. Door het oud en oorzaakloos te maken, benadrukt Shakespeare dat het voortzetten ervan een dagelijkse keuze is, vooral voor de jongere generatie die het overneemt zonder toestemming. De tragedie is niet dat ze gevangen zitten in geschiedenis; het is dat ze kiezen om het voort te zetten.
De Prologue's "oude ruzie" en "nieuwe opstand" suggereren cyclisch geweld dat zichzelf voortzet buiten herinnering. Dit spiegelt real-world-conflicten waar oorspronkelijke oorzaken vergeten zijn maar haat voortduurt. Shakespeare prioriteert de gevolgen van haat boven de oorsprong, dwangend het publiek om de verspilling van jonge levens te confronteren die alleen maar door traditie worden onderhouden.