Betty Parris, een van de oorspronkelijke "bezeten meisjes" wier aanklachten de Salem-heksenprocessen van 1692 ontketenden, **verdwijnt uit het historisch archief** na het bedaren van de hysterie.
Zij was negen in 1692. Haar aanvalen en visioenen—waarschijnlijk een mengeling van psychologische stress, groepsdynamiek, en misschien ergotsvergiftiging of encephalitis—stuurden buren naar de galg. Eenmaal de processen ingestort, verhuisde de spotlight. Betty niet.
Speculatie: ze keerde misschien terug naar het Bostonse gezinshuis, trouwde stilletjes, of leidde chronische geestesziekte (verklarend zowel haar rol in 1692 als haar zwijgen). Geen dagboek, geen brief, geen gerechtsverslag blijft over.
Haar afwezigheid is een spookachtige negatieve ruimte—een herinnering dat de slachtoffers van hysterie de aanklagers zelf omvatten, verteerd door het vuur dat ze aanstaken.