Het literaire middel is **dramatische ironie** – de spanning tussen Oedipus' kennis en de publieks kennis.
Oedipus verklaart (geparafraseerd): "Ik vloek de moordenaar van Laius. Mage hij lijdend in ballingschap en agonie. Ik zal hem opsporen."
| Oedipus weet | Publiek weet |
|---|---|
| Laius werd vermoord op kruispunt | Oedipus doodde een man op kruispunt |
| Hij is Thebes' redder (Sfinx) | Hij is Laius' zoon (orakel vervuld) |
| Hij trouwde met Jocasta (weduwe koningin) | Jocasta is zijn moeder |
| Hij zoekt onvermoeibaar de waarheid | Waarheid = zijn ondergang |
Dramatische ironie doorweeft het stuk: Tiresias ziet (blinde profeet); Oedipus ziet niet (ziende koning). Jocasta's "many men have dreamed of mothers" (vr. 981) – ze is dichterbij dan ze weet. De herder's zwijgen = de laatste sleutel.
Sophocles maakt ironie de motor van onthulling – elke ironie-laag die afgeschuild wordt is een stap naar de waarheid.