In Macbeth Handeling 2, Toneel 3, levert de Poortwachter een komische maar grimme opsomming van alcohol's effecten – vaak samengevat als drie, maar eigenlijk vier:
De Poortwachter's prozamonoloog gebruikt aardse humor om alcohol's fysieke en morele degradatie bloot te leggen. Het laatste item – seksuele dysfunctie – fungeert als hoogtepunt, koppelend lichamelijke uitbuiting aan gefaalde potentie. Het is een moment van lage komiek dat de bredere thema's van verkorven natuur en gestoorde begeerte voorspelt.